W przepisach kodeksu karnego ustawodawca podaje cechy charakterystyczne dla danego typu przestępstwa, które noszą nazwę ustawowych znamion przestępstwa. Są to te wszystkie cechy zdarzenia, które muszą być udowodnione w procesie karnym, a które są niezbędne dla uznania konkretnego zachowania ludzkiego za przestępstwo. Znamiona typu czynu zabronionego zawarte są w dyspozycji przepisu części szczególnej k.k. (lub w ustawie szczególnej) oraz w tych przepisach części ogólnej, które „dopełniają” dyspozycję przez określenie cech podmiotu, formy winy czy też form popełnienia czynu.1 Według I. Andrejewa ustawowymi znamionami przestępstwa są określone w ustawie karnej cechy zachowania, których całokształt stanowi o przestępczości tego zachowania. W tym ujęciu znamiona przestępstwa to całokształt, zestaw lub zespół właściwych typowi przestępstwa cech konkretnych czynu, które są przedmiotem dowodzenia w postępowaniu karnym.2 Ustawowe znamiona przestępstwa dzielimy na cztery grupy: A.Przedmiot ochrony (zamachu) dobro, w które godzi sprawca swym czynem, albo które narażone jest na niebezpieczeństwo; Strona przedmiotowa wyraża zewnętrzne zachowanie sprawcy, a jeżeli ustawa tego wymaga także skutek tego zachowania oraz okoliczności; Podmiot warunki, jakim powinien odpowiadać człowiek, aby mógł być pociągnięty do odpowiedzialności karnej; Strona podmiotowa znamiona określające stosunek psychiczny sprawcy do jego zachowania się.