Strona podmiotowa (inaczej strona subiektywna) przestępstwa obejmuje zjawiska psychiczne, które muszą towarzyszyć stronie przedmiotowej, czyli zewnętrznemu zachowaniu się sprawcy, i które wyrażają stosunek psychiczny sprawcy do czynu.1 Strona podmiotowa czynu jest najważniejszą przesłanką winy, bez której nie ma odpowiedzialności. W polskim prawie karnym istnieją dwie zasadnicze formy winy: umyślna i nieumyślna. Wina umyślna może występować w dwóch postaciach, a mianowicie jako zamiar bezpośredni, gdy sprawca chce popełnić czyn zabroniony oraz jako zamiar ewentualny, gdy sprawca przewidując możliwość popełnienia czynu zabronionego, na to się godzi. Wspólne dla obu postaci są świadomość i wola sprawcy. Zgodnie zaś z art. 9 § 2 k.k., czyn zabroniony popełniony jest umyślnie, jeżeli sprawca nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia go jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość popełnienia tego czynu przewidywał albo mógł przewidzieć. Rozbój należy do tzw. przestępstw kierunkowych, dla istnienia których wymagane jest szczególne psychiczne nastawienie sprawcy. Zgodnie z ustawą jego zachowanie musi być ukierunkowane na cel, jakim jest zamiar przywłaszczenia rzeczy. Musi on zmierzać do dokonania kradzieży, aby przełamać lub uniemożliwić opór posiadacza przedmiotu kradzieży.2 Jest więc przestępstwem umyślnym, którego strona podmiotowa ogranicza się do zamiaru bezpośredniego. Warunkiem przypisania sprawcy przestępstwa rozboju jest udowodnienie, że jego zamiarem objęte było dążenie do zagarnięcia rzeczy (jej kradzieży) poprzez użycie przemocy wobec osoby lub groźby natychmiastowego jej użycia bądź doprowadzenie pokrzywdzonego do stanu nieprzytomności lub bezbronności