Strona przedmiotowa przestępstwa wyraża zewnętrzne zachowanie się sprawcy, a jeżeli ustawa tego wymaga również skutek tego zachowania oraz towarzyszące zdarzeniu przestępnemu okoliczności. Na stronę przedmiotową przestępstwa składają się: 1.czyn (zachowanie się) podmiotu, 2.skutek czynu, 3.czas i miejsce czynu, 4.sytuację, w jakiej czyn popełniono, 5.sposób popełnienia i przedmiot wykonawczy czynu. CZYN (ZACHOWANIE SIĘ) PODMIOTU Znaczenie poszczególnych z wymienionych tu elementów strony przedmiotowej nie jest jednakowe. Najważniejszym elementem jest tu niewątpliwie zachowanie się sprawcy, które jest niezbędnym elementem każdego przestępstwa, skoro każde przestępstwo musi być czynem.1 Czyn człowieka może polegać na działaniu lub zaniechaniu. Działaniem jest podjęcie określonych czynności celowych, natomiast zaniechanie można określić jako celowe powstrzymanie się przez podmiot od działania, które powinien był i mógł podjąć. Przestępstwo rozboju należy do kategorii, tzw. przestępstw z działania. Oznacza to, że może być ono popełnione jedynie w formie działania, nigdy zaś nie może polegać na zaniechaniu. Art. 280 § 1 k.k. ściśle określa zachowanie się sprawcy przestępstwa. Polega ono na zaborze rzeczy w celu przywłaszczenia dokonanym przy użyciu wymienionych w tym przepisie sposobów zachowania skierowanych na osobę, których celem jest zawładnięcie rzeczą. Z uwagi na fakt, iż ustawodawca taksatywnie wylicza sposoby zachowania się sprawcy należy przyjąć, że jakikolwiek inny sposób działania, nie wymieniony w znamionach art. 280 § 1, nie może wystarczyć do przyjęcia kwalifikacji rozboju. SKUTEK CZYNU Ponieważ przestępstwo określone w art. 280 § 1 jest przestępstwem materialnym, do jego znamion należy skutek w postaci zaboru rzeczy. Skutek następuje w chwili zawładnięcia rzeczą przez sprawcę, tj. w momencie objęcia przez sprawcę tej rzeczy w posiadanie. Do znamion skutku nie należy natomiast dokonanie zamachu na osobę, który jest jedynie sposobem działania sprawcy zamierzającego zawładnąć rzeczą.2 SPOSÓB POPEŁNIENIA ROZBOJU Rozbój jest kwalifikowaną odmianą kradzieży ze względu na sposób jej popełnienia, a mianowicie: 1.stosowanie przemocy wobec osoby, 2.stosowanie groźby natychmiastowego jej użycia, 3.doprowadzenie człowieka do stanu nieprzytomności lub bezbronności, 4.posłużenie się bronią palną, nożem lub innym niebezpiecznym przedmiotem zagrażającym życiu lub środkiem obezwładniającym, albo działanie w inny sposób, bezpośrednio zagrażający życiu. Przez „przemoc wobec osoby” należy rozumieć zastosowanie bezpośredniej przemocy fizycznej skierowanej na ciało człowieka w celu jego obezwładnienia lub pokonaniu oporu, aby następnie dokonać kradzieży (np. zadanie obezwładniającego ciosu, kopanie, torturowanie, obezwładnianie i związanie itp.)3 Wynika z tego, że rozbój nie może być dokonany przy użyciu przemocy pośredniej, skierowanej na rzecz, aby uniemożliwić w ten sposób opór ofiary, np. poprzez niszczenie cennych przedmiotów. Dla bytu przestępstwa określonego w art. 280 § 1 k.k. nie jest konieczne, aby przemoc była użyta bezpośrednio wobec osoby pokrzywdzonej. Może być ona użyta wobec jakiejkolwiek osoby, byleby tylko miała określony cel, sprowadzający się do oddziaływania na osobę dysponującą rzeczą, a więc na pokrzywdzonego.4 Rozbój jest przestępstwem skierowanym jednocześnie przeciwko mieniu i osobie, zaś przemoc jest jedynie środkiem do zawładnięcia rzeczą. Drugim ze sposobów popełnienia rozboju jest groźba użycia przemocy. Polega on na grożeniu pobiciem, spowodowaniem uszkodzenia ciała lub zastosowaniem innej formy przemocy fizycznej, przy czym groźba ta nie musi być skierowana bezpośrednio do osoby, której rzecz sprawca chce zagarnąć, ale może np. dotyczyć obecnej przy zdarzeniu osoby najbliższej.5 Groźba stanowiąca znamię przestępstwa rozboju stanowi tzw. groźbę bezprawną. W kontekście omawianego typu czynu zabronionego celem groźby musi być ukształtowanie psychiki pokrzywdzonego w pożądany dla sprawcy sposób, przejawiający się w podjęciu w stosunku do rzeczy określonej decyzji.6 Groźba natychmiastowego użycia przemocy nie musi być wypowiedziana przez sprawcę – wystarczy, że wynika z jego zachowania się. Trzecim z alternatywnych sposobów popełnienia rozboju jest doprowadzenie człowieka do stanu bezbronności lub nieprzytomności. Jest to takie działanie, które wynika z zachowania nie stanowiącego użycie przemocy fizycznej lub groźby natychmiastowego jej użycia. Przez stan bezbronności rozumieć należy taką sytuację, w której ofiara przestępstwa z powodu obezwładnienia jej na wskutek użycia siły fizycznej, nie stanowiącej jednak gwałtu na osobie, albo wobec wielości napastników lub znacznej dysproporcji sił pozbawiona jest możliwości przeciwdziałania zaborowi mienia albo też jest w istotnym zakresie ograniczona.7 Doprowadzenie do stanu nieprzytomności zaś, polega na spowodowaniu stanu, w którym pokrzywdzony nie może przeciwstawić się zabraniu mienia, ponieważ zostały zakłócone jego czynności psychiczne w całkowitym lub znacznym stopniu. Ostatnim ze sposobów popełnienia rozboju jest posłużenie się bronią palną, nożem lub innym niebezpiecznym przedmiotem zagrażającym życiu lub środkiem obezwładniającym albo działanie w inny sposób, bezpośrednio zagrażający życiu. Stanowi on typ kwalifikowany rozboju, określony w art. 280 § 2 k.k., któremu poświęcony jest III rozdział tej pracy. PRZEDMIOT WYKONAWCZY Do strony przedmiotowej rozboju zalicza się także przedmiot wykonawczy czynu, przez który rozumie się przedmiot materialny, na którym dokonuje się danego przestępstwa. Przestępstwo rozboju ma dwa przedmioty czynności wykonawczej. Pierwszym jest cudza rzecz ruchoma, na którą skierowane jest celowe działanie sprawcy, drugim osoba, na której nietykalność cielesną, wolność, zdrowie, a w pewnych przypadkach życie, sprawca kieruje przemoc, groźbę natychmiastowego jej użycia lub którą doprowadza do stanu nieprzytomności lub bezbronności.